“Een moeilijke beslissing, maar een beslissing die ik uit respect voor de club heb genomen”, begint Verbraeken, die sinds begin dit seizoen trainer was van FC Duffel. " Na rijp beraad heb ik beslist om mijn functie als hoofdcoach van FC Duffel neer te leggen. Het is geen gemakkelijke beslissing geweest, integendeel. Ik heb hier lang over nagedacht, maar uiteindelijk voelde ik dat dit de juiste keuze was. Niet alleen voor mezelf, maar vooral uit respect voor de club en voor voorzitter Dennis Raveschot. We hebben een bijzonder goede voorbereiding achter de rug. Er was veel enthousiasme, de trainingen werden goed bijgewoond en er was een enorme drive binnen de groep. Ik had echt het gevoel dat we met deze groep iets konden neerzetten.." Maar dat goede gevoel bleef niet. "Maar na de start van de competitie is er iets veranderd.  Voor een ploeg die  in eerste provinciale wil meedoen, is het simpelweg ondenkbaar dat je een training moet afwerken met twaalf spelers. Op donderdag was de opkomst doorgaans iets beter, maar ook dan waren er te veel afwezigen. Dat maakt het als trainer bijzonder moeilijk om op een normale manier te werken.. Door die vele afwezigheden ben ik soms in een situatie terechtgekomen waarbij ik spelers moest selecteren die bijvoorbeeld een week niet hadden getraind.  Als zo'n situatie zich verschillende keren voordoet, begin je als trainer op termijn ook aan je eigen geloofwaardigheid te knagen. . Daarom heb ik uiteindelijk ook deze beslissing genomen." Maar er is nog een andere, ingrijpende reden waarom verbraeken er mee ophoudt. " Half augustus kreeg ik de diagnose prostaatkanker. Dat was uiteraard een moment dat mijn wereld even stil stond. Toch heeft die diagnose mij er niet van weerhouden om mijn job als trainer verder te zetten. Integendeel. Daar waren verschillende redenen voor. Ten eerste was er de enorme dankbaarheid dat ik eindelijk opnieuw op dit niveau kon trainen. Dat betekende veel voor mij.  Daarnaast is er mijn respect voor de voorzitter. Over hem kan ik alleen maar positief spreken. Hij is iemand die al jarenlang met enorm veel passie zijn functie opneemt en zich inzet voor de club. We hebben heel wat telefoontjes gehad, en die gingen lang niet altijd alleen over voetbal. Ook na mijn diagnose heeft hij bijzonder veel empathie getoond. En ten slotte waren er de spelers. Zowel de jongens die ik zelf naar de club heb gehaald als de spelers die ik absoluut wilde behouden van vorig seizoen. . Maar net daar ligt ook één van mijn grootste frustraties. Wanneer spelers de kantjes ervan aflopen en niet de inzet tonen die nodig is, heb ik daar enorm veel moeite mee.  Maar misschien is er voor mij nu nog één wedstrijd die belangrijker is dan welke voetbalwedstrijd ook. Mijn operatie staat binnenkort gepland en op dit moment is dat mijn grootste prioriteit. Als trainer ben je gewend om wedstrijden voor te bereiden, keuzes te maken en altijd voor de overwinning te gaan. Die ingesteldheid neem ik nu ook mee naar mijn eigen wedstrijd. Mijn belangrijkste wedstrijd staat voor de deur en die wil ik winnen. Ff de nodige rust nemen samen met mijn vrouw. en kijken wat er daarna op ons pad komt.. want ook voor haar waren dit geen makkelijke maanden..